Iako su mainstream filmovi tek nedavno počeli obraćati pozornost na LGBTQ priče, mnogi su filmaši kroz povijest kinematografije pričali takve priče tako da zabavljaju i očaravaju publiku, piše CNN.
Neki od tih filmova, kao što su “Portrait of a Lady on Fire” i “Moonlight”, postali su moderni klasici zahvaljujući svojim iskrenim i potresnim prikazima queer ljubavi. Drugi, poput “The Watermelon Woman” iz 1996, pronašli su novu publiku od vremena svoga originalnoga prikazivanja.
Najbolji LGBTQ filmovi po izboru CNN-a
Hairspray (1988)
Vjerojatno najpristupačniji film kultnoga redatelja Johna Watersa, smješten u 1960-e, “Hairspray” prikazuje hrabru izvedbu njegove muze, drag kraljice Divine u ulozi Edne Turnblad, majke sposobne tinejdžerice Tracy Turnblad.
Dok je Tracy (Ricki Lake), plus–size plesačica koja sanja o pojavljivanju u “The Corny Collins Showu” i naizgled zvijezda filma, Divine je ta koja je obilježila film. Waters i Divine snimili su još brojne druge filmove, od kojih je najpoznatiji camp klasik “Pink Flamingos“.
But I’m a Cheerleader (1999)
Ovaj kultni hit iz 90-ih s Natashom Lyonne u glavnoj ulozi o navijačici koja se zaljubljuje u svoju kolegicu na programu LGBTQ konverzije, camp je do maksimuma, s nezaboravnim izvedbama queer ikona poput Clee DuVall.
Puno duguje Watersu i drugim autorima svojom scenografijom u slatkim bojama, afektiranim glumačkim stilom i nadrealističkim dodirima, ali svojim protagonistima omogućuje sretan završetak ravno iz tinejdžerskih filmova 90-ih.
The Queen (1968) i Paris is Burning (1990)
Dva dokumentarca koncentrirana na plesnu drag scenu. “The Queen”, koji prati natjecateljice natjecanja ljepote Miss All-America Camp iz 1967., upoznaje gledatelje s neponovljivom divom Crystal LaBeijom koja je, zasićena rasizmom i transfobijom koji su nju i druge obojene drag kraljice sprječavale da pobijede na natjecanjima, formirala vlastitu kuću. Neka od legendarne djece kuće LaBeija pojavljuju se u filmu “Paris is Burning”, o crnim i latino zvijezdama scene dvoranskog plesanja u New Yorku 1980-ih, od kojih su mnoge bile trans žene. Potonji film snažno je utjecao na FX-ovu nagrađivanu seriju “Pose”, u kojoj je nekoliko crnih trans glumica glumilo u glavnim ulogama.
Portrait of the Lady on Fire (2019)
Gledajte s puno maramica. “Portrait of the Lady on Fire” prikazuje sporu romansu između slikarice i njezinog modela u Francuskoj 18. stoljeća. Ima neka od obilježja povijesnih queer romansi – zabranjena ljubav, ukradeni pogledi, mučni oproštaji.
Ali jednako je razorno bistar koliko i romantičan, što trenutke u kojima njegov središnji par može nakratko pobjeći iz svojih ograničavajućih okolnosti čini još zanosnijima. Pomaže i to što je “Portrait” režirala Céline Sciamma, lezbijska redateljica čiji su prethodni filmovi također istraživali queer veze i rodni identitet.
Neki najbolji LGBTQ filmovi dobili su važne nagrade, a neki su bili neuspješni
The Watermelon Woman (1996)
Redateljica Cheryl Dunye glumi filmsku nadu po imenu Cheryl u ovoj metafikcijskoj meditaciji o brisanju crnih žena, posebno queer crnih žena, iz povijesti kinematografije. Dunyeina Cheryl odlučuje snimiti film o crnoj glumici koja nije priznata kao glumica koja je glumila “mamu” u filmu o plantažama iz 1940-ih. Ono što Cheryl saznaje o glumici i njezinoj queer povijesti govori o Cherylinim romantičnim vezama i filmskom stilu. “The Watermelon Woman” je informirao pokret New Queer Cinema iz 90-ih i buduće filmove o queer crnim ženama, ali ne dopustite da vas njegov utjecaj zavara – njegova ležerna hladnokrvnost i oštroumna leća čine ga izuzetno zabavnim za pogledati.
Moonlight (2016)
“Moonlight” je već jedan od najhvaljenijih filmova stoljeća zbog osjetljive kronike djetinjstva do rane odrasle dobi Chirona, homoseksualnog dječaka u ormaru odgojenog u Miamiju. Opterećen očekivanjima u vezi sa svojom muškošću, ovisnošću o drogama njegove majke i homofobijom, Chironov život je često kažnjavajući, ali također prožet ljepotom (i lijepo snimljen na ekranu).
Malo je filmova koji bolje prikazuju nijanse queer adolescencije i sjecišta muškosti i seksualnosti – a emocionalno oslobađanje koje daje kraj filma jedno je od najzahvalnijih u kinematografiji.
Orlando (1992)
Temeljen na romanu Virginije Woolf, “Orlando” prati Tildu Swinton kao istoimenog plemića koji se jednog dana, nakon nekoliko stoljeća života, budi kao žena. Orlandovi podvizi kroz nekoliko kritičnih trenutaka u povijesti čine labavu radnju ove fantastične drame, koja istražuje djelovanje roda i njegovu proizvoljnu prirodu u cijelosti. To što je također prekrasno napravljen (i uključuje nezaboravno pojavljivanje glumca Quentina Crispa kao kraljice Elizabete I.) čini ovaj zapanjujući film najraskošnijim na ovom popisu.
Nimona (2023)
Ova hvaljena, genijalno animirana fantazija prikazuje izrazito queer zaplete, uključujući odnos između dva zaljubljena viteza, ali Nimonina priča – priča o tinejdžerki koja mijenja oblik čije su moći zbunile i otuđile druge koji je ne razumiju – čini se kao značajna trans alegorija.
Nimona je cijeloga života bila odbacivana zbog svoje različitosti, a filmski zlikovci koriste njezinu izvanrednu moć kako bi uvjerili ljude da joj se ne može vjerovati. Nimona je gotovo oborena od žara i straha koji je okružuju sve dok je njezin prijatelj, vitez Ballister Boldheart, potpuno ne prihvati i ohrabri da učini isto.
